एकाबिहानै फोनको घण्टी ले मलाई बिउँझाउँछ । झस्केर बिउँझदै फोन उठाउँछु, अँ अँ अ हलो !
ए सन्तोष बिहान भएन उठेको छैनस् ।
ए निरज तँ पो ।
अँ भन उठ्ने बेला हुदै छ । अनि सुना के छ पृथ्बि लोकको स्वर्गको खवर ? आज किन बिहानै सम्झिस त साथी ?
निरजः आज धेरै नै याद आई रहेको छ दिउँसो नै फोन गरुँकि भनेको त्यहाँ मध्य रात भनेर ऐले गरेको । दशैँ कस्तो आयो ? के छ तयारी ? बैगुधुरामा ढाईस हुन्छ कि हुदैन आजकाल ? रमाईलो मेला ? अनि किन मेल गरियो ?
सन्तोषः त्यस्तो केहि छैन साथी बिगत जस्तो, नरमाईलो छ यो बर्ष । त्यो सबै बिगत भो अब । ९ महिना भो मैले पढाउने बिध्यालय बन्द भएको । पढाउने कुरा त के बिध्यालय बिर्सने बेला भो, बिध्यालय बन्द हुनु भन्दा तिन महिना अघि को तलब पाएको छैन। तलब दिने संचालकको समस्या झन काहाली लाग्दो छ । बैक लोन, साँवा, ब्याज के भन्ने,कसरी भन्ने । अँ साथी भन तेरो के छ पृथ्बि लोकको स्वर्ग अमेरीकामा के छ, सुख शान्ती सम्बृदी ?

“म सानो छँदा ठुलो हुन चाहान्थे, अहीले म सानो हुन चाहान्छु । समयले मलाई ठुलो बनायो तर म लाई कसैले सानो बनाउन सक्दैन, बाल्यकालमा फर्काउन सक्दैन ।”

Advertisement

के हुनु हामी एउटै पृथ्बिमा छौ म कोरोना संक्रमण भएर हाल एकान्तबासमा छु । एक्लो हुदा मन टाढा टाढा पुग्दो रहेछ, बढि सम्झना आउँदो रहेछ । बाँधमा पौडी खेलेको, स्कुल अगाडीको सिसौ घारीमा मोजा गोल बाजि खेलेको, कलिला आँप लिच्चि चोरेको खाएको, लडाई झगडा गरेको, माटो खेलेको, गुच्चा खेलेको पन्ना मारीमा नयाँ कपि पुरै हारेको सम्झनाले रुवायो ।
राम्रो सुन्न र खुसि हुन फोन गरेको हुँ । मेरो हातमा एउटा यन्त्र जडान गरीएको छ यसले मलाई निगरानि गर्छ । दैनिकि खानपिन सरकारको नियन्त्रणमा छ ।
उधारो मा फसेको जिवनमा पस्चाताप छ, ब्यस्त सहरमा हराएको दश बर्ष भो बिर्सिएको बिगत सम्झायो । पढ्न आएको म बसाईका लागि, पढाईका लागी, डा. उपाधिका लागि, त्यसै गर्दा गर्दै उधारो जिवनमा अभ्यस्त भएछु । महिना भरी उधारोमा जिवन चलाउने तलब आएपछी भुक्तानी । फेरी चक्र चलीरहन्छ ।
यो जिवन फसेको छ साथी अमेरीकामा । मलाई ज्ञात छ, मेरो शिक्षा अनुकुलको पेसा नेपालमा छैन ।कृषि र पशुपालन एकल प्रयत्न, पुर्वाधार र पारीवारीक समर्थन ले दिदैन ।
त्यसैले म ज्ञात भुलमा छु । यर्थाथ लाई बुझेको थिएँ। कोभिडले अझ नजिक बाट सम्झायो साथी । म बिकल्प हिन छु । यहिँ बस्न मन मान्दैन ब्यवाहार छोड्न सक्तिन ।
म सानो छदा ठुलो हुन चाहान्थे,अहीले म सानो हुन चाहान्छु । समयले मलाई ठुलो बनायो तर मलाई कसैले सानो बनाउन सक्दैन, बाल्यकाल मा र्फकाउन सक्दैन ।
घुक्क् घुक्क् रुहाईको आवाज आउँछ ।
म पनि मन थाम्न नसकेर फोन काट्छु ।